Ramazan günlerinde sadece yeme ve uyku alışkanlığımız dahi modern insanınkinden bariz biçimde ayrışınca, prensipleri yeniden yontulmuş gibi duran bir hayatın içinde buluyoruz kendimizi. İlâhî nizama biraz daha yaklaşıp fıtratımıza uyak yaşamaya başlıyoruz. Hayatlarımızın tek biçim standartlarını kırıp mekanik sisteme gedik açıyoruz. Hafifliyoruz böylece, sadra şifa bulacak kadar sadeleşiyoruz. Zamanın hız saltanatını deviremesek de verimli kullanma kaygısı taşıyoruz.

Bedenimizde ve nefsimizde meydana gelen yenilenme, tefekküre de alan açıyor. Ramazan, yaşadığımız çağın çıkmaz sokaklarını sık sık sorgulamaya itiyor. Toplu iftarlar bütün aynaları birbirine yaklaştırıyor, tanıştırıyor, yabancılığı gideriyor.

Güngörmüşlerin sık sık eski-yeni Ramazanların maddi ve manevi farkları üzerine bir şeyler söylediği şu günlerde, geçmişi doğru hatırlama ve doğru kaydederek güvenilir bilgi kaynağı oluşturma meselesi önem kazanıyor.

Bütün bu akış ve düşünce silsilesi içinde, elbirliği ile toplum hafızasını diri tutmak meselesine kafa yorarken, notlarımın arasında Umberto Eco’nun bir tavsiyesi ile karşılaştım: “Ezberlemek zorunda olmadığımız günümüzde, bu günlük alıştırmayı bir şekilde kendimize dayatmamız lazım, yoksa erken bunama tehlikesiyle karşı karşıya kalırız.” (Umberto Eco - J.-C. Carriere, Kitaplardan Kurtulabileceğinizi Sanmayın, İstanbul 2012.)

Cümlenin asıl kaynağını basılı kitabın, dijitalleşme karşısında terk edilme ihtimali oluşturuyor. Anında ulaştığımız ve cebimize........

© Milat