Geçenlerde yine aradı, hâl hatır sormak için. Oysa yakın bir tarihte çok ciddi ameliyatlar geçirmiş ve yaşa bağlı sağlık sorunları vardı. Ama yine de aradı, hâl hatır sormak için ve uzun uzun konuştuk, her aramasında yaptığımız gibi.

Hep böyleydi eskiden beri. Arardı sorardı. Yaşına başına, konumuna bakmadan ve devlet işlerinin o en kritik dönemlerdeki yoğunluğuna ve yorgunluğuna rağmen hep arardı. Ben dağ başındayken de, ben şehirdeyken de O, hep arardı, hâl hatır sormak için.

Sonradan şunu farkettim ki, O, hep sıkıntılı zamanlarımda arıyordu. Bunu nasıl da hissedip arardı, hala çözebilmiş değilim.

“Mü’min feraseti” mi olsa acep?

Bazen yalnızlığın zirve yaptığı gecenin bir vaktinde, ülkenin uzak ve tehlikeli bir bölgesinde dağ başındayken ben ve O, Türkiye’nin kalbi Ankara’dan Çankaya’dan berrak ve dingin bir ses tonuyla, bazen gün içinde ama yine güven veren ve rahatlatan bir üslubuyla Türkiye’yi konuşurduk, halleşirdik ve dünyevi bir sorunumuz varsa, bunu çözerdik.

Uzun yıllar önce Kızkulesi’nin karşısındaki sade ve vakur duruşuyla fethin sembolü Üsküdar Salacak Fatih Camii’nde bir vakit namazından sonra merhum hoca babamla namaz sonrasında “musafaha” esnasında kendisini tanıtmıştı. Ne kadar da kibar, zarif ve içtendi: Su........

© Milat