Tarih, bazen cephe hatlarında değil, iki ülkenin harita üzerinde kesiştiği o tozlu ve bürokratik sınır çizgilerinde yazılır. Bugün insanlığın utanç vesikası, Gazze’nin tepesine yağan bombalardan ibaret değil artık; Libya ile Mısır’ın ortasında, çölün kavurucu sıcağında çürümeye terk edilen ambulansların lastik izleridir. İçlerinde kıymetli- fedakar- diğergam bir arkadaşımızın da olduğu, Gazze’ye bir nefes, çocuklara bir yara bandı ulaştırmak için yola çıkan küresel Sumud Kara Konvoyu’nun önü bu kez, İsrail jetleriyle değil, Arap coğrafyasının kendi elleriyle diktiği demir bariyerlerle kesildi. İnsan o tozlu sınıra bakıp sormadan edemiyor: Gazze’ye giden bir ambulans, koca koca devletleri neden korkutur? O araçların kasasında silah yok, tank paleti ya da füze başlığı yok. Sadece serumlar, tıbbi malzemeler, sedyeler ve insanlığını henüz kaybetmemiş hekimler var. Demek ki bugün Ortadoğu’da kurulu statükoyu, koltukları ve diplomatik dengeleri sarsacak en tehlikeli mühimmat artık barut değil; sınır tanımayan o yalın vicdandır. Libya’nın........

© Milat