Şehir, insanın ömründen en çok kendi sesini çalar. Bir de güzel dostluğu ve dost sesleri. Şehrin gürültüsü yalnız kulaklara değil, ruha da çöker. Kalabalığın içinde herkes birbirine yakın görünür oysa gönüller arasındaki mesafe çoğu zaman dağlardan daha uzundur.

Makamlar, ünvanlar, hesaplar, hırslar, kavgalar, bitmek bilmeyen rekabetler… İnsan, bir süre sonra kendisini başkalarının beklentilerinde ve sonuçsuz kavgalarda kaybetmeye başlar. Belki de bu yüzden bazı insanlar hayatlarının bir döneminde şehrin değil, toprağın sesini dinlemeye karar verir.

Hasan da onlardan biridir.

Yıllarca öğretmenlik yapmış, yurt içinde ve yurt dışında devletini temsil etmiş, Ankara’nın koridorlarını, bürokrasinin ağır işleyişini yakından tanımış bir öğretmen Hasan. Çeşitli görevlerde bulunmuş, farklı coğrafyalarda insanların hayatına dokunmuş, pek çok dost edinmiş. Bugün o dostlarının bir kısmı devletin önemli makamlarında görev yapıyor.

Hasan, bütün bu geçmişi arkasında bırakıp memleketine döndü, gösterişli bir hayatı değil, mütevazı bir görevi seçti. Öğrencileriyle ilgileniyor, mesaisi bitince de kendisini sessizliğe emanet ediyor.

Bizim Hasan, diyorum ben ona. Çünkü o bizden biri, toprağa yakın. Ne demek toprağa yakın olmak? Onu Hasan’dan öğrenmek gerek.

Bizim Hasan, şehre yakın ama insan kalabalığından uzak bir köyde küçük bir bahçe edinmiş. Bahçenin başına mütevazı bir ev yaptırmış. Sonra toprağı işlemeye başlamış. Kayısı, kiraz, badem, şeftali, erik, dut, hatta bu iklimde zor yetişmesine rağmen birkaç zeytin fidanı… Damlama sulama sistemi kurmuş, her ağacın gölgesine emeğini bırakmış. O bahçede yalnız meyveler değil, insanın sabrı da büyüyor.

Bir gün telefonum çaldı. Hasan arıyor. Açtım.

“Ciğerim, bahçeye geçiyorum. Bugün mutlaka gel. Orhan’ı da getir.”

“Orhan da yanımda. Geliyoruz.”

Bizim Hasan, kaç yıl olmuştur, hatırlayamıyorum ama sürekli davet eder. Artık davetine icabet etme zamanı........

© Milat