Anadolu’nun tarihini yalnız kitaplardan değil, taşlardan, kitabelerden, arşiv belgelerinden ve toprağın hafızasından okuyan büyük bir ilim adamıydı İbrahim Hakkı Konyalı.Ömrünü Anadolu’nun kadim şehirlerini karış karış dolaşmaya, unutulmuş kitabeleri gün yüzüne çıkarmaya, arşivlerin sessiz raflarında kalmış belgeleri gün ışığına taşımaya adadı. Ardında yalnızca eserler değil; gelecek nesillere emanet edilmiş büyük bir tarih hazinesi bıraktı. Onun kaleminden çıkan her satır, yılların araştırmasının, emeğinin ve tarih karşısındaki derin sorumluluğunun izlerini taşır.

Arşivimde bulunan, Konyalı’nın kendi el yazısıyla kaleme aldığı notlardan biri, onun ömrünün son demlerinde Karamanlılara hitaben yaptığı bu anlamlı konuşmadır.Bu satırlar, yalnızca bir tarihçinin geçmişe dair tespitleri değildir. Aynı zamanda ömrünü Anadolu’nun tarihine adamış bir ilim adamının, hayatının son döneminde doğduğu ve benimsediği tarihî mirasa duyduğu vefanın da bir ifadesidir.Konyalı’nın sözlerinde Karaman, Larende, Yunus Emre ve Anadolu’nun Türkleşme ve İslamlaşma süreci iç içe geçer. Onun güçlü hafızası ve yıllara yayılan araştırmalarıyla şekillenen bu konuşma, bugün bizim için hem tarihî bir tanıklık hem de kıymetli bir hatıra niteliğindedir.Özellikle Karamanlılar için bu sözlerin ayrı bir anlamı vardır. Çünkü bu konuşma, Karaman’ın ve Yunus Emre’nin tarih içindeki yerini savunma gayreti taşıdığı kadar, bir ömrün sonunda söylenmiş samimi bir vefa ve şükran ifadesidir.Şimdi, aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ yankısını koruyan bu sözlere, bizzat İbrahim Hakkı Konyalının kaleminden........

© Merhaba Haber