“Geçmişimiz çöplüktür. Evliliklerin tarihi, devletlerin tarihi, çöplüktür. Her şey yaşanır, biter, atılır. Romanında içine attığım fikirlerle aslında bir çöp gibi olmasını istedim. Zaman zaman kokup, rahatsız edecek, elimi sokup, karıştırmaktan iğrenebileceğim bir şey yaratmak istedim” demişti vaktiyle bir yazar.

…

Sanat/Hayat eserinde; ortalığı kokutmak, bulandırmak, “güzeli” aramak, yaşamak, yaşatmak yerine; çöplüğe düşmek, çöplük tarihine geçecek “çerden çöpten” ürünler vermek ve en kötüsü kabullenmek, baştan yolunu tıkamak...

Genelde her alana hâkim olan duygu: işe yaramazlık, kullanılmışlık, değersizlik... Kalıcılığın olmaması. Her şeyin tükenmesi; hiçbir şeye “itibar” edilmemesi...

Çıkışsızlık. Dolayısıyla bol bol bunalım stoklanması. “Buna(l)manın”, “çöpleş(tir)meye” doğru götürmesi... Devri daim.

“Çöpleştirmeyi” seçmek... Mevlâna Hazretlerinin, meşhur hikâyesinde olduğu gibi; alıştığı “kötü kokuyla” ancak ayılabilmek, sırf o atmosferde “yaşayabilmek”.

Kokuşturmaktan hoşlanmak ve o hâli, eylemi yaymak... Tutkusuna, takıntısına, marazına/marazasına öyle sarılmak ki; belki “çöp” haline dönüşmek... Etrafını “çöp” gibi görmek.

“Zamanı çöpleştirme” hâlinde ise; geçmiş, gelecek, şimdi fark etmiyor. İnsan hep aynı işlevi görüyor. “Çöpleştirmeyi”... Ve zaman da, onu öyle görüyor.

Ruhu asitleyen, çözen, ezen “Çağdaş Rehberlikler”de, “..izm’lerin fışkı(rtı)larında” ise insan çöp gibi........

© Merhaba Haber