Otobüs, tiren, vapur, ürkütücü ambulans polis siren sesleri, motosiklet gürültüsü, kiminde uçak, modern taşıtlar, eşyanın konuşan kimlikleri.

Hep bir gidiş, ilerleyiş… Adım, adım…

Otururken, yatarken, en saçma, en abes, en elzem fiillerde… Yürüyüş…

Bazen hız… Saat sesi karışıyor adımlara.

Araba, korna seslerini sevmişti. Küçük bir belde de doğduğundandır herhalde.

O zamanlar pek az kişide araba vardı. Ancak bir vasıtaya en ziyade ihtiyaçları olduğu dönemdi.

Özel araç, bir konforun ötesinde sorunlardan bir nebze kaçışı; bigâne küçümseyici ya da binbir duygu sıkıştırabileceğiniz yabancı gözlerden uzak bir çıkışı, farklı bir dünyaya geçişi, herhâlde kısmî de olsa bir umudu barındıracaktı. Ama yoktu.

İçi fırtınalı olsa da, dışarısı hep bir sükûnet içinde yüzerdi. Bazen bu sessizlik, monotonluk, hiç bir şeyin değişmeyeceğine dair o eza verici ses pek koyardı. Maziye, tarihe, hikâyeye küser,........

© Merhaba Haber