Arka bahçeleri bilirsiniz. İçinde en eski tohumların -'ata' tohumlarının- en yerleşik izlerin, en kadim bitkilerin bulunduğu, kişisine has olan gizli bahçeleri... ('kişiye has' değil; 'kişisine has'. İyeliğin, üyeliğin, sahipliğin ve aidiyetin en dik alâları, en üst mertebeleri...)Sırlı küplerin, renkli bahçe cüceleri heykellerinin ve minik peri biblolarının birer bahçe dekoru olarak kullanıldığı, bir başkasına kendisini asla göstermeyen ama kendi sahibine de yalnızca dolunaylı gecelerde görünen, sihirli bahçeleri... Bilirsiniz.Kendi bahçemden bahsedeceğim. Metrekaresini ve hududunu bilemediğim, ölçemediğim ve seçemediğim, toprağını ve yaprağını sadece ve sadece ben içinde adımladıkça gözümün önüne seren, yoksa karanlığın içinde saklanan, sanki kendine has bir bilinç ve irade taşıyan bahçemden söz edeceğim.Öncelikle, eski olan her tohumun, sırf 'eski' diye burada barındığını ve filizlendiğini söylersem, bunun hiç de doğru olmayacağını bilmeniz lazım. Nitekim, sadece zamanın eleğinden geçmeyi başarabilmiş olan tohumların, o bahçe için elverişlilik ve liyakat taşıdığını belirtmek, doğru olur. Zira bazı eskilerin yeri bit pazarları; bazılarının yeri ise antika dükkanlarıdır.........

© Merhaba Haber