Çocuğu okuldan, çocuğu öğretmenden, hiç şaşırmayın ama çocuğu aileden uzaklaştıran unsurlardan biri de hiç kuşkusuz ÖDEV meselesidir.

Gaipten bilici değilim ama  elbette meseleye vakıfım. Çünkü tecrübem var, gözleme dayalı kanıtlarım var, küçük dostlarımla, arkadaşlarımla yaptığım görüşmeler var.

Öncelikle ödev kavramı çok itici. Beton gibi, buz gibi… Çocuğun sırtında adeta bir yük. Zira ödev için genellikle ‘şuradan şuraya kadar oku, yaz, çöz, çiz, yanıtla‘ ifadelerinin kullanıldığına onlarca kez tanık oldum. Sıktı ödev, şimdi daha çok sıkıyor hem de çocuğun boğazını nefes alamayacak kadar…

Bu yüzden meslek hayatım boyunca ödev sözcüğü yerine öğrencilerimle birlikte daha üç yıllık öğretmenken keşfettiğimiz ev çalışması demeyi tercih ettim.

Evet ben de öğrencilerime ev çalışması veriyordum. Bu çalışma o gün işlenen konuların çok kısa ve genel bir tekrarı oluyordu. Ev çalışmasını renkli tebeşirle tahtaya özenle yazıyordum, çocuklar bunu defterlerine not alıyorlardı. Anlaşılmayan hususlar açıklanıyor, merak gideriliyordu. Şimdi iş kolay. Vatsap’tan veliye yaz, veli çocuğa desin ki ödevin var ve şuradan şuraya kadar okunacak, yazılacak, çizilecek, çözülecek…

Ayrıca verdiğim ev çalışmasını ilk derslerde tek tek ve düzenli olarak incelerdim, çalışmayı yapmayanları sınıfça değerlendirirdik. Böylece sorumluluk bilinci gelişirdi. Öz eleştiri devreye girerdi.

Günümüzde genellikle defter kullanılmadığını şaşkınlıkla........

© Medya Siyaset