Evet, itiraf ediyorum.

Katilim, hatta seri katil…

Beni kelliğime şükrettiren, tepesinde kuş yuvası ile gezen ABD delisinden bile daha tehlikeliyim.

En azından ailemin gözünde gaddar bir tetikçiyim.

Öyle silahlarla falan poz vermiyorum. Zaten ellerimi silah gibi kullanabiliyorum.

Napim, böyle yetişmişim.

O deli gibi, ”zararlı” gördüklerimi gözümü kırpmadan katlediyorum.

Ama benimki nefsi müdafaa; bir anlamda saldırıyı def etmek, aileyi dış güçlerden korumak…

Yazın sıcağında pencereden, ne olduğu belli olmayan kocaman bir yaratık eve girip ışığın etrafında tur atsa tüm aile bir yere kaçışır.

– Baba eve garip bir yaratık girdi.

Hemen ailemi savunma pozisyonu alırım.

Seferberlik ilan ettiğimde ikinci bir uyarı gelir.

-Sakın öldürme yazık!

Demek ki böceklerin, haşeratın dilinden anladığımı, konuşarak ikna edebileceğimi düşünüyorlar.

Bir süre rehine pazarlığı yaparım.

Ardından bütün pencereleri açarım.

Elime havlu, peçete, gömlek, don ne geçirirsem onu sallar, saldırganı sınır dışına sürüklemeye çalışırım.

Her defasında aynı savaş taktiğiyle sızma harekatını gerçekleştirip düşman topraklarda saklanmayı denerler.

Hem de bana, yılların savaşçısına karşı!

Ulan bugüne kadar sizin nelerinizi gördüm. Ben sizin sağından atıp, solundan geçeceğiniz acemi defans........

© Medya Siyaset