Ankara’da bir kahvehanede televizyonun sesi açıldığında, masadaki adamlardan biri elindeki çayı bırakıp ekrana döndü.

Haberi duyunca yanındakine döndü: “Belki bu kez gerçek olur.” Aylardır her akşam haberlerde aynı savaşı izleyen, benzin ve gıda fiyatlarındaki her yeni sıçramayı bölgedeki gerilime bağlayan bir memleket için bu cümle küçük bir şey değil. Trump’ın yaptığı açıklama ilk bakışta yalnızca diplomatik bir gelişme gibi göründü. İran’a yönelik planlanan saldırıların askıya alınacağını, tarafların bir çerçeve anlaşmasının ana hatlarında uzlaşmaya yaklaştığını söyledi. Aylar süren gerilimin ardından müzakerelerin yeniden başlaması, dünya kamuoyunda temkinli de olsa bir umut yarattı. Savaşın konuşulduğu bir coğrafyada ateşkes ihtimali, önce insanların aklına ölümlerin durabileceği düşüncesini getirir; komşu bir memleket için ise belki de bir sonraki zamlı faturanın gelmeyeceği düşüncesini. Fakat aynı haberin finans piyasalarında nasıl karşılandığına bakıldığında bambaşka bir tablo ortaya çıkıyor. Barış, herkes için aynı anlama gelmiyor.

Asıl dikkat çekici olan da bu. Bir toplum için savaşın sona ermesi hayatın normale dönmesi demekken, finansal piyasalarda aynı gelişme bazı sektörler için risk olarak fiyatlanabiliyor. Sorulması gereken soru tam burada başlıyor: Kapitalizm zaman zaman barışı neden ekonomik bir tehdit olarak görüyor?

Bu, ilk örnek değil. Haziran ayında da benzer bir ateşkes çerçevesi gündeme gelmiş, altmış günlük bir plan konuşulmuştu. O gün savunma sanayisi hisseleri aynı anda sert bir satış dalgasıyla karşılaştı: Lockheed Martin 500 doların altına inme riskiyle karşı karşıya kaldı, Northrop Grumman, RTX, General Dynamics, L3Harris ve Boeing eş zamanlı geriledi. Finans çevrelerinin o günkü değerlendirmesi kayda değerdi: Asıl endişe, yükselen savunma bütçelerinin ve yeni silah siparişlerinin düşük gerilimli bir ortamda yavaşlama ihtimaliydi. Bir analiz, çatışmadan beslenen iyimserliğin sektör........

© Medya Günlüğü