Bir süredir çeşitli mecralarda toplumsal çürüme/çözülme tartışması yaşanıyor. Tartışmayı daha da ilginç kılan, fon soygunu nedeniyle farklı İslamcı ve dindar kesimlerden konu üzerine ilk defa açıklamalar gelmesidir. Bu çevrelerin uzun bir dönem ölü taklidi yaptıklarından sonra da olsa ses çıkarmaları anlamlı.

Sorunu toplumsal çürüme olarak tanımlamak, son günlerde yaşananlara doğru tanı koymak, sorunun çözümü için yeterli olamaz. Bu, çözümü yanlış yerde aramaya yol açacak bir yaklaşım olacaktır.

Toplumsal çürümenin veya çözülmenin kaynağı nedir ya da ne türden uygulamalar ve politikalar buna sebep olmakta veya yol açmaktadır gibi sorulara verilecek yanıtlar, toplumsal çürümeyi durdurmak, yaraları sarmak bakımından hayati önemdedir.

Bu sorular bizi, yaşadıklarımızın gerçekten toplumsal çürümenin sonucu mu, siyasetin yozlaşmasının dışa vurumu mu, yoksa her ikisi mi olduğu veya ne derece bunlardan kaynaklandığı sonucuna ulaştıracaktır.

Sorunu “toplumsal çürüme” olarak tanımlamak, sorunun sorumluluğunu geniş toplumsal kesimlere dağıtmak ve bu kesimlerin çözümüne odaklanmak bakımından bir işe yarayabilir veya işlev görebilir. Ancak sorunun kaynağının tespit edilmesini imkânsız kılması ve hesap vermesi gerekenleri hesap vermekten kurtarması ise daha kuvvetle muhtemeldir.

Bugün Türkiye’nin karşı karşıya olduğu sorunlar; fon soygunundan okul saldırılarına, işçi cinayetlerinin çoğalmasından kadın cinayetlerinin durdurulamamasına, yasa dışı bahisten çeşitli çeteleşmelere, kadınların yumurtalarını satmak için uluslararası ağların oluşumundan kumar ve mafyalaşmaya kadar uzanan olaylar ve operasyonların son dönemde yoğunlaşmasıdır. Bunlar birbirinden bağımsız olmadığı gibi siyasi iktidarın kamu gücünü kullanma biçimi ve siyasal yönetim tercihleriyle de doğrudan bağlantılıdır. Siyasal ve toplumsal çürümenin kök nedenlerine odaklanmalıyız.

Daha açık bir ifadeyle, bugün iktidarın kamu gücünü kullanma biçiminin ve yönetim sistemi tercihlerinin doğurduğu sorunların ürettiği siyasal ve toplumsal bir çürümüşlük hali yaşanıyor.

Kurumların işlevsizleşmesi ve içlerinin boşaltılması, hesap verebilirliğin ortadan kaldırılması, denetimsizlik, kamu........

© marksist.org