Andy Burnham’ın İşçi Partisi konferansındaki konuşması, Keir Starmer’ı cerrahi bir müdahaleyle saf dışı bırakmasından bu yana netleşmiş olması gereken bir gerçeği doğruladı: Tüm o duygusallığın arkasında, cesur ve zeki bir siyasetçi yatıyor. Yine de peşinde olduğu şeyin hakiki bir sosyalist siyasetle uzaktan yakından ilgisi yok.

Burnham, Temmuz 2024’teki son genel seçimde ne olup bittiğini anladığını gösterdi. Starmer’ın o dönemde kazandığı devasa parlamento çoğunluğu bir seraptan ibaretti; Clement Attlee’nin 1945’te, Harold Wilson’ın 1966’da ve Tony Blair’in 1997’de kazandığı hakiki İşçi Partisi ezici zaferleriyle hiçbir şekilde karşılaştırılamazdı. 2024’te parlamentodaki sandalyelerde yaşanan muazzam kayma, parti tabanları parçalandığında “dar bölge çoğunluk sisteminin” (first-past-the-post) ürettiği türden bir sonuçtur.

Ortaya beş partili bir sistem çıktı: İşçi Partisi, Muhafazakârlar, Reform, Liberal Demokratlar ve Yeşiller. Hatta İskoç Ulusal Partisi (SNP) ve Plaid Cymru’yu da hesaba kattığınızda yedi partili bir sistem; ancak onlar Westminster’da iktidar için yarışmıyor. Peki, bu tabloda nasıl kazanırsınız? Starmer’ın aciz ve basiretsiz hükümeti bunun yerine nasıl kaybedileceğini gösterdi.

Fakat ardından Şubat ayındaki Gorton ve Denton ara seçimi denkleme yeni bir unsur ekledi. Yeşillerin zaferi, Starmer’ın çöküşünden asıl yararlananın aşırı sağ olmasının kaçınılmaz olmadığını kanıtladı. İlerici bir alternatif mümkündü. Burnham, yeniden markalanmış bir İşçi Partisi’nin bu rolü oynamasını sağlamaya çalışıyor.

Konuşmasında, Margaret Thatcher yönetiminde 1980’lerde İngiliz toplumunun neoliberal temelde yeniden yapılandırılmasına........

© marksist.org