Jaren geleden bestelde ik nieuwe eetkamerstoelen. Maatwerk bekleding, zorgvuldig gekozen stof, weken wachten. Toen ik de orderbevestiging ontving, viel me een klein detail op: de fabrikant zou een merk-label op elke stoel naaien. Een klein labeltje, amper zichtbaar, dat aankondigde wie het gemaakt had. Ik vroeg ze om het weg te laten.

Het kostte meerdere e-mails en telefoontjes. De fabriek was hier niet op ingericht. Het was blijkbaar een ongebruikelijk verzoek. Ik heb die stoelen nog steeds (labelvrij) en ik vraag me nog steeds af: waarom accepteren we dat een eetkamerstoel überhaupt een merklabel nodig heeft?

Denk eens aan de producten om je heen. Sommige dragen logo’s prominent, bijna trots. Andere verbergen hun herkomst volledig. Maar wie heeft bepaald welke welke is?

Autobanden tonen hun merknamen in opvallende letters. Toch toont het display in diezelfde auto (waarschijnlijk geproduceerd door Samsung of LG) helemaal geen fabrikantlogo. Beide zijn toeleveranciers van componenten. Beide zijn cruciaal voor het product. Maar slechts één mag zichzelf aankondigen.

Keukenapparatuur van KitchenAid of Smeg maakt van hun merk een designkenmerk. Toch staat er op  je vloertegels geen zichtbaar merkteken. Je raamkozijnen zijn anoniem. Je gordijnen kondigen hun maker niet aan.

Koffers van Rimowa of Samsonite tonen hun logo’s prominent. Maar wanneer heb je voor het laatst een lichtschakelaar met merk gezien?

Op het eerste gezicht lijkt dit willekeurig. Maar er verschijnt langzaam een logica.

Producten die onderdeel worden van een groter geheel – je interieur, je ruimte, je compositie – zijn doorgaans anoniem. Tegels, gordijnen, plantenpotten, raamkozijnen. Ze zijn bedoeld om te verdwijnen in iets dat jij hebt gecreëerd. Ze dienen jouw identiteit, niet de hunne.

Producten die hun individuele identiteit behouden, dragen logo’s vrijer. Een koffer blijft een koffer. Een fiets blijft een fiets. Een blender op je aanrecht is nog steeds zeer nadrukkelijk een blender. Deze........

© Marketingfacts