Bir önceki yazımın başlığı “YAŞLILIK” dı. Çok olumlu dönüşler ve beğeniler aldım. Aynı konuda birkaç yazı daha yazmayı düşünüyorum. İyi okumalar. Hiç düşündünüz mü? Hayat neden dört mevsime bu kadar benzer? Aslında insan ömrü de tıpkı tabiat gibi kendi mevsimlerini yaşar. Nasıl ki doğa ilkbahardan yaza, yazdan sonbahara, sonbahardan da kışa geçiyorsa, insan da çocukluktan gençliğe, olgunluğa ve yaşlılığa doğru yol alır. Hiçbir mevsim birbirinden üstün değildir. Çünkü her mevsimin kendine ait bir güzelliği, kendine ait bir hikâyesi vardır. İlkbahar... Hayatın en masum dönemidir. Toprağın uyanışı gibi insan da dünyaya gözlerini açar. Her şey yenidir. Her şey merak konusudur. Düşmekten korkmadan yürümeyi öğreniriz. Bir kelebeğin peşinden saatlerce koşabilir, bir çamur birikintisinde mutluluğu bulabiliriz. Çünkü çocukluk, sahip olduklarımızla değil, hayal gücümüzle zengin olduğumuz mevsimdir. Sonra yaz gelir. Gençlik... İnsanın kendini en güçlü hissettiği dönem. Güneş nasıl en tepede bütün sıcaklığıyla parlıyorsa, genç insan da hayatın merkezinde olduğunu........

© Manisa Meydan Gazetesi