CÜMLENİN SONU: VESAİRE
Bugünlerde bir kelimeye takmış durumdayım.
Özellikle televizyonlardaki tartışma programlarında, röportajlarda o kadar sık
duyuyorum ki artık kulağım bu kelimeyi arar oldu.
Eskiden “vesaire” denildiğinde gerçekten bir şeylerin devamı olduğu anlaşılırdı.
Şimdi ise sanki cümlenin sonuna konulan bir nokta işareti gibi kullanılmaya
“Şöyle oldu, böyle oldu, şunlar yapıldı, bunlar söylendi, vesaire…”
İşte orası belli değil.
Düşünce tamamlanmadı.
Ama konuşmacı kendince işi bitirdi.
Bazen televizyonlarda bir konuşmacıyı dinliyorum.
Bir konu anlatıyor, anlatıyor…
Tam merak edip “Acaba şimdi ne diyecek?” diye beklerken…
Sanki kelimeler tükenmiş, anlatacak başka bir şey kalmamış gibi.
Oysa “vesaire” nin Türkçemizde elbette bir yeri var.
Benim itirazım kelimeye değil, kullanım şekline.
“Ve benzeri, diğerleri, bunun gibi” anlamında kullanılan bir kelimeyi, artık
anlatamadığımız veya anlatmak istemediğimiz şeylerin üzerine örtü........
