ഏഴുമാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇറാനിലെ ആണവനിലയങ്ങൾ, ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ, വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക നേതൃത്വം എന്നിവയെ ലക്ഷ്യമിട്ട് അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും സംയുക്തമായി നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങളോടെയാണ് യു.എസ്.-ഇറാൻ യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നത്. ആക്രമണങ്ങളിൽ ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവ് അലി ഖാംനഈ കൊല്ലപ്പെടുകയും അവരുടെ സൈനിക അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾക്ക് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആണവായുധം നിർമിക്കുന്നത് തടയുക, മിസൈൽശേഷി തകർക്കുക, മേഖലയിലെ ഇറാന്റെ സ്വാധീനം ദുർബലപ്പെടുത്തുക എന്നിവയായിരുന്നു വാഷിങ്ടണും ഇസ്രായേലും മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ; ഒപ്പം ഭരണമാറ്റവും. ഇസ്രായേൽ, യു.എസ്. സൈനികത്താവളങ്ങൾ, മേഖലയിലെ മറ്റ് സൈനികസന്നാഹങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കുനേരെ മിസൈൽ-ഡ്രോൺ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തി തിരിച്ചടിച്ചതോടെ കീഴടങ്ങലിന്റെ ഭാഷയല്ല ഇറാന്റേതെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. കൂടാതെ ഹുർമുസ് കടലിടുക്കിലൂടെയുള്ള കപ്പൽഗതാഗതം തടയാനും ഇറാൻ നീക്കം നടത്തി. സെപ്റ്റംബറോടെ, സംഘർഷം ഇരുവിഭാഗത്തെയും ക്ഷയിപ്പിക്കുന്ന ദീർഘകാലയുദ്ധമായി മാറിയെന്ന നിഗമനത്തിലേക്ക് യു.എസ്. കോൺഗ്രഷണൽ റിസർച്ച് സർവീസ് എത്തിച്ചേർന്നു.

അമേരിക്കയ്ക്ക് വ്യക്തമായ മേധാവിത്വമുള്ള ഒരു മേഖലയിൽ വ്യോമസേനയുടെ കരുത്തിലോ നാവികക്കരുത്തിലോ സാങ്കേതികശേഷിയിലോ അവരോട് നേർക്കുനേർ എതിരിടാൻ ഇറാനാകില്ല. അതിനാൽ തങ്ങളുടെ സൈനികപരമായ പരിമിതികളെ സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ തിരിച്ചടികളാക്കി മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു ഇറാന്റെ തന്ത്രം. ആദ്യഘട്ട പോരാട്ടത്തിനുശേഷം, യു.എസ്.-ഇസ്രായേൽ സേനകൾക്ക് ഇറാനിൽ വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരുത്താൻ സാധിച്ചുവെങ്കിലും, ആ സൈനികമേധാവിത്വത്തെ ഇറാന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള രാഷ്ട്രീയ കീഴടങ്ങലാക്കി മാറ്റാൻ അവർക്കായില്ല. അതേസമയം, യുദ്ധത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സ്വന്തം അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കാൻ തങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഇറാൻ ഉടനടി തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇറാന്റെ തന്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആയുധം ഹുർമുസ് കടലിടുക്കായിരുന്നു. ഈ മേഖലയെ വെറുമൊരു സൈനിക യുദ്ധക്കളമായി കാണുന്നതിനു പകരം, തങ്ങളുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ........

© Madhyamam