A ruína, como paradigma dunha memoria que esvaece, ten sido obxecto de múltiples expresións artísticas e literarias, pero hoxe xa non é unha evocación romántica, ruskiniana, senón que provoca mala conciencia. Ruína por deshabitación, por abandono, por esquecemento, porque moitas veces non hai sequera herdeiros que reclamen eses bens. Por moita compaixón que levante, a ruína forma parte da nosa paisaxe antropolóxica e está imbricada na historia deste país dos trinta mil lugares.

A decadencia comeza cando a vida se ausenta. Caen as tellas, rompen os vidros, podrecen as madeiras e a intemperie vai traballando........

© La Voz de Galicia