A nosa sociedade é cada vez máis consumista e hedonista, causa ou razón do progresivo abandono dos valores humanos, sociais ou éticos. O Diccionario de la lengua española define o consumismo como unha tendencia inmoderada a adquirir, gastar ou consumir bens, non sempre necesarios. Os nenos acostuman manexar o diñeiro moi cedo e observan como no fogar é preocupación esencial a adquisición de posesións materiais, ata chegar mesmo ao desequilibrio da economía familiar. Hai que cambiar de coche, de móbil ou de zapatillas deportivas, aínda que non sexa preciso; os cumpres valóranse pola marca dos regalos; o Nadal celébrase desde outubro e as vacacións teñen que ser ao grande. Fomenta estas actitudes unha publicidade exacerbada e omnipresente, que crea necesidades e aumenta a presión coa obsolescencia programada.

As mentes infantís non están preparadas para esta manipulación irresponsable, polo que é decisivo comezar axiña, na familia e na escola, cunha sólida educación para o consumo, aprendendo aos fillos, aos alumnos, a se converter en consumidores responsables, críticos e ben informados. Os currículos, ou programas oficiais inclúen esta modalidade educativa como unha materia transversal que afecta a varias disciplinas. Con ela preténdese inculcar hábitos de consumo racional, proporcionando ao alumno información dos seus dereitos como consumidor, así como as ferramentas precisas para adquirir un xuízo crítico sobre as necesidades e os excesos, para que poida ser libre e non mangoneado pola propaganda. En resume, educar, informar e protexer aos máis pequenos para que vaian formando parte da inevitable sociedade do consumo, pero non do consumismo.

Pero esta educación escolar serve de pouco se non hai exemplos e vivencias positivas de consumo na familia, pois o problema está nos valores. Os fillos aprenden máis polo que ven que polo que escoitan, e polo tanto interiorizan os comportamentos que han reproducir cando sexan adultos. Se na casa non se fomenta un control, austeridade ou solidariedade, os pequenos non valoran o esforzo que custan os bens, fanse egoístas e acaban por crear necesidades e centrar a súa felicidade na posesión de cousas, sempre insuficientes.

© La Voz de Galicia