Todo comezou co agasallo. Ou todo rematou, segundo se mire. O meu amigo Charlie consumara o seu soño de corentena, de corenta anos quero dicir, botándose unha noiva case vinte anos máis nova. Hai soños que un non sabe que ten ata que se cumpren. Cando un comeza a albiscar o outono da vida, dálle a volta o disco, e esas cousas que se din, a un éntranlle as présas.

Aos máis charramangueiros dálles por mercar unha Harley, aos máis ricos unha segunda vivenda, e os que queren deixar un bo cadáver, por poñerse ortodoncia. A Charlie deulle pola moza máis nova.

A cousa empezou moi ben. Por sorte, a Charlie non lle fallaban nin as forzas nin a preguiza para volver percorrer camiños que un xa reservara para os netos. Con sorte pasaríalle como lle advertira o oráculo a Aquiles. En plan, se non vas a Troia, terás unha vida longa, fillos e netos que te amarán e lembrarán. Se vas........

© La Región