Sería ben escoitar o falar da xente, tamén o daqueles que falan calando. É moi interesante e gratificante o falar dos que escoitan e o daqueles que din algo, ese falar que é exactamente a contraposición dos que falan por falar. Uxío Novoneyra ten entre os seus poemas varios dun só verso, un deles é acaído para esta situación, ‘’De tanto calar xa falo eu solo’’. Si señor! Un verso co falar do mundo enteiro, que anticipaba a enorme soidade da Galicia do interior e montañosa, daquela xente, da nosa xente e dos nosos mortos.

A soidade da nosa Galicia que está “borrosa na historia”, aínda........

© La Región