Cada verán, cando o lume volve ocupar titulares, aprendemos de golpe un vocabulario que durante o resto do ano apenas utilizamos. Falamos de combustible, de limpeza, de prevención, de abandono, de masas avellentadas, de xestión e da necesidade de actuar antes de que chegue o incendio.

Probemos a trasladar por un momento esa linguaxe a outro lugar: unha biblioteca.

Imaxinemos unha biblioteca enorme, construída durante décadas. Os seus andeis están cheos. Hai libros magníficos, algúns acabados de chegar e outros que levan alí cincuenta ou centos de anos. Hai exemplares valiosos e outros que ninguén abre desde hai décadas. Acumúlanse publicacións obsoletas, coleccións duplicadas, papeis, caixas e volumes deteriorados.

Un día alguén advirte dun perigo: se queremos conservar a biblioteca, teremos que xestionala.

E entón comezan as palabras coñecidas.

O combustible. Nun incendio forestal chamámoslle combustible á vexetación susceptible de arder. Na nosa biblioteca, o combustible serían os libros. Todos eles. Os bos e os malos, os novos e os antigos, as obras mestras e os manuais desfasados.

Pero que os libros sexan combustible non significa que os libros sexan o inimigo. Do mesmo xeito, que as árbores e os arbustos poidan arder non converte o monte nun problema. Unha biblioteca sen libros estaría perfectamente protexida contra un incendio de libros, pero deixaría de ser unha biblioteca. Un monte sen vexetación tampouco sería un monte.

A limpeza. É quizais unha das palabras máis repetidas e mais enganosas cando falamos de incendios: “Hai que limpar o monte”.

Que significaría limpar unha........

© La Región