Πριν από λίγα χρόνια ο πόλεμος ήταν κάτι μακρινό, μια είδηση σε ασπρόμαυρη τηλεόραση ή ένα όνομα σε βιβλίο ιστορίας. Σήμερα είναι story. Είναι memes. Είναι αστείο που προσπαθεί να γίνει πιο αστείο με το ΑI. Κι εμείς τον κοιτάμε με τον ίδιο τρόπο που κοιτάμε τον καιρό, με μια αδιάφορη ανησυχία. Αλήθεια όμως, είναι αστείος ο πόλεμος, ακόμα κι ως περιεχόμενο

Πόλεμος με memes & ζωή με ψιλά στο πορτοφόλι

Τα social media γέμισαν ξαφνικά στρατηγούς του καναπέ. Άνθρωποι που δεν μπορούν να κουβαλήσουν ούτε τα ψώνια της εβδομάδας μιλάνε για κατακτήσεις, για σύνορα, για εθνικές αποστολές, γράφουν με κεφαλαία, βρίζουν. Φαντασιώνονται. Η οθόνη τους δίνει το δικαίωμα να είναι γενναίοι χωρίς να ρισκάρουν τίποτα.

Στήνουν πολέμους με memes. Με σημαίες. Με τραγούδια από παλιά στρατόπεδα. Ο πόλεμος γίνεται παιχνίδι ρόλων, ένα video game χωρίς αίμα. Μόνο που κάπου αλλού οι άνθρωποι δεν παίζουν. Πεθαίνουν.

Κι όσο οι εικόνες πληθαίνουν, τόσο μειώνεται η ένταση του σοκ. Η υπερπληροφόρηση δεν γεννά ευαισθησία αλλά αναισθησία. Βλέπουμε βομβαρδισμένα σπίτια ανάμεσα σε βίντεο μαγειρικής και reels από ταξίδια. Ο εγκέφαλος μαθαίνει να εξισώνει τα πάντα. Φρίκη και lifestyle γίνονται μία ενιαία ροή. Ο πόλεμος είναι μακριά από μας και πλέον εμφανίζεται μέσα από φίλτρα. Τον σχολιάζουν με ειρωνεία. Τα memes είναι ατελείωτα (και πολλές φορές ακαλαίσθητα) για έναν πόλεμο που κανείς εδώ στην Ελλάδα, τη χώρα του φωτός, δεν φαίνεται να παίρνει και πολύ στα σοβαρά. Μήπως όμως θα έπρεπε;;;

Συναλλαγές αίματος & το “ενοικιαστήριο” των Patriot

Η συζήτηση για τον πόλεμο δεν είναι πια μόνο εικόνες από μακρινά μέτωπα. Είναι δηλώσεις, αντιπαραθέσεις, ανησυχία για το αν η Ελλάδα εμπλέκεται περισσότερο απ’ όσο παραδέχεται. Η αντιπολίτευση μιλά για «παράδοξη εμπλοκή» μετά την κατάρριψη πυραύλων από ελληνική συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία, ενώ η κυβέρνηση επιμένει ότι πρόκειται για καθαρά αμυντική ενέργεια και όχι για συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις. Αμυντική ενέργεια πού ακριβώς όμως;

Πέρα από τις ανακοινώσεις και τις πολιτικές διατυπώσεις, κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Ο πόλεμος πλησιάζει ως έννοια, ως φόβος, ως πιθανότητα. Και όμως, η κοινωνία μοιάζει να μην μετακινείται ούτε ένα εκατοστό από τη θέση της.

Σαν να έχει εξαντλήσει την ικανότητα να ανησυχεί. Στα καφενεία, στα timelines, στα μέσα μεταφοράς, η κουβέντα κρατά λίγα λεπτά, ανταλλάσσονται κάποιες δήθεν αστείες ατάκες και μετά επιστρέφει στα ενοίκια, στις αυξήσεις, στις δουλειές που δεν υπάρχουν. Η γεωπολιτική γίνεται background. Η ανασφάλεια γίνεται στατιστική. Μας λένε πως έτσι “θωρακιζόμαστε” ενώ στην πραγματικότητα, απλώς αγοράζουμε χρόνο στο πρωτοσέλιδο της παγκόσμιας υποκρισίας. Κι όταν η σκόνη κατακαθίσει, θα είμαστε πάλι εκεί, με το βλέμμα καρφωμένο στην τιμή του λίτρου, με το στομάχι δεμένο από το άγχος, κοιτώντας στον ουρανό όχι για να δεις τους Patriot που έφυγαν, αλλά για να προσευχηθείς να μην έρθει ποτέ η στιγμή του λογαριασμού.

Και κάπου ανάμεσα σε έναν φόβο που δεν λέγεται και σε μια καθημερινότητα που πιέζει, ο πόλεμος μετατρέπεται ξανά σε εικόνα. Η πιθανότητα εμπλοκής δεν προκαλεί κινητοποίηση, παρά μόνο μια στιγμιαία αναστάτωση. Ένα ακόμη θέμα συζήτησης που θα........

© Kouti Pandoras