Belki her neslin dilindedir belli bir yaş aldıktan sonra bu nida, iç çekişleri arasında…

Hep bir eskiye özlem vardır. Eskicinin alıp sattığına kimse itibar etmez ama o satılanların şahit olduklarına bir ah çekiş vardır. Teknoloji ve sosyal algının değişimi ile birlikte birçok şeyimiz değişti. Maaşlarımızı aylık alsak da hayata bakışımız günübirlik. Birçok şeyi gün içinde öğütüyoruz ve tadımız da bir öğünlük; çoğu duygumuz iki ezan arasından öteye gitmiyor. Sabah yaşadıklarımız, ikindi vaktini göremeden, öğle selasında nasıl gömdüğümüzü bile bilmediğimiz bir meçhullükte ölmeye muhtaç oluyor…

Bu kaosun içinde bazen eski dürtülerimiz sıkıştığı yerden dil veriyor ve kalbimizin içine doğru, her şeye rağmen “belki beni hatırlar” diye akıyor. Dediğim gibi, çoğu gün akıntısı içinde akıp gidiyor ama bazı zamanlar özeldir ya hani, o işte “hey, kendine gel” diyor ve seni kalbinden başlayarak sarsıyor…

İşte o zamanların en kıymetlilerindendir Ramazan ve içinde dünden bugüne taşıdıkları… On bir ay “ne sen bana dokun ne ben sana” uykusunda da olsa, birden bir uyanış yaşıyor ve dilin ağzında gezinirken ona........

© Kocaeli Koz