Kocaeli’de çocukluğumdan bugüne kadar yıllarca ikamet ettim. Bu şehirden sadece sokakları değil, insanları da tanıyarak büyüdüm. Bakkalcı Remzi Amca’yı, berber Mehmet’i, fırıncı Arif’i, Koca Kahve’yi, pastaneci Salih’i, Kızılkaya Arif Baba’yı… Hepsini ezbere bilirim. Çünkü tabelaları Türkçeydi, isimleri kulağa tanıdıktı, adrese teslimdi. Mekânın ne olduğunu daha kapıdan anlardım içeri girince “buraya aitim” derdin.

O isimler sadece birer tabela değildi; mahalleydi, samimiyetti, hatıraydı. Söylerken zorlanmazdın, aklında kalırdı, çocuğuna tarif ederken bile yabancılık çekmezdin.

Geçen gün şadi ile fuar bölgesinde iftardan sonra........

© Kocaeli Koz