Kocaeli’de 60 yıldır ikamet ediyorum. Bu yılların içinde oluşmuş çok güzel dostluklarım var. Onlarla ortak gruplarımız var. Mesela eski bir halk oyuncusu olduğum için bir halk oyunları grubumuz var. Körfez’in ilk yıllarından beri birlikte olduğumuz Pazartesi grubumuz var. Tiyatro grubumuz var, İstanbul dostluk grubumuz var… Bunlar güzel şeyler; hâlâ hatırlanmak güzel.

Tabii bu tür buluşmalarımızda hep yaşadığımız bir olay var: Dinlemek ve dinletmek. Bizim Pazartesi grubunda bir gün bir anı anlatıyordum. Baktım, dinlemeyenler var. Aziz durumu ve benim kızdığımı fark etti. “Arkadaşlar, Cemal bir şey anlatıyor, dinleyin!” diye bağırdı. Herkes bir anda panik içinde “dinleme moduna” geçti. Ben de anlatmaktan vazgeçtim.

Günümüzde herkes benim gibi konuşuyor…

Hatta öyle konuşuyor ki, dünya adeta dev bir megafona dönüşmüş durumda. Bir tek şey eksik: Dinleyen yok. gerçi ben esprili bir şey anlatıyordum onu da dinlemiyorlar. Sosyal medyada herkes kendi hayatının spikeri. Story’den bağıranlar, reels’ten seslenenler, tweet’le fısıldadığını zannedip aslında megafonla konuşanlar…

Ama sor bakalım: “Peki kim kimi duyuyor?”
Cevap: İnce bir........

© Kocaeli Koz