Ankara’nın köklü mahallelerindeki kimlikli yapılar bir bir yıkılırken Ankara grileşiyor. Bu grileşen ortamda bir renk daha solmak üzere: Mavi.

Remzi Oğuz Arık Mahallesi Bestekâr Sokak’ta, yıllara meydan okuyan Mavi Apartman, şimdi kentsel dönüşüm kıskacında. Aynı dönemlerde yan yana yapılmış üç kardeş gibiydiler: Sarı, Mavi ve Pembe apartmanlar... Sarı Apartman çoktan yıkıldı, yerine otel yapıldı. Şimdi sıra, 1950’lerin sonunda “Sümerbank Arsa Alma ve Ev Yaptırma Kooperatifi" eliyle inşa edilen, Yüksek Mühendis Fuat Diriken imzasını taşıyan o zarif yapıda.

Bu bina, o dönemin benzer apartmanları gibi yalnızca bir yapı değil, bir estetiği de içerisinde barındırıyor yılların yaşanmışlığına insan hikâyelerine ev sahipliği yapıyor. Geniş sahanlıkları, ışıklıkları ve sokağa saygılı konumlanışıyla Cumhuriyet’in kent anlayışının mekânla ifadelendirilmiş, yaşayan bir örneği. Ölçüyü rantta değil, yaşam kalitesinde arayan bir dönemin sessiz tanığı.

İçerideki truva atı: Komşu değil müteahhit

Mavi Apartmanı yıkıma doğru götüren senaryo aslında çok tanıdık. Bir müteahhit binadan bir daire satın alıyor. Ardından bir daire daha... Ve bir süre sonra apartmanda “Riskli Yapı” süreci başlatılıyor. Komşuluk hukuku, mülkiyet hakkı ve yılların emeği bir kalemde ranta teslim edilmek isteniyor.

Müteahhit kolları sıvıyor, kendini yeni yapılacak yapının müteahhiti olarak atıyor. Apartmanda oturanları toplantıya çağırarak kentsel dönüşüm sürecine ikna etmeye çalışıyor.

O toplantıda, kendisinin de dairesi olduğunu belirterek "Ben de sizin komşunuzum" diyen müteahhide, Muteber Hanım’ın sesi yükseliyor:

“Sen benim komşum değilsin, müteahhitsin. Buraya etik olmayan bir yolla girdin.”

Bu cümle, yalnızca bir apartman toplantısının gerilimi değil elbette… Son yıllarda yaşanan mülksüzleştirme ve yok etme pratiğinin iç acıtan özeti.

Kentsel dönüşüm artık yalnızca yapısal bir müdahale değil, mahalleliyi komşusuna düşman eden bir mekanizma. Bir........

© Kısa Dalga