Ergenlik döneminde çocuklarının değiştiğini düşünen pek çok ebeveynden benzer cümleler duyarız “Eskiden bizimle her şeyini paylaşırdı, şimdi odasına kapanıyor”, “Ne söylesek karşı çıkıyor”, “Arkadaşlarının yanında bambaşka biri oluyor” veya “Bir gün istediğini ertesi gün istemiyor.”

Bu değişimler ebeveynler için yorucu ve kaygı verici olabiliyor ancak ergenlikte görülen bu davranışların önemli bir bölümü, gencin temel bir gelişimsel soruya cevap aramasıyla ilişkilidir, “Ben kimim?”

Çocukluk yıllarında kimliğin sınırlarını büyük ölçüde aile belirler. Çocuğun nasıl giyineceğine, zamanını nasıl geçireceğine, nelere inanacağına ve hangi davranışların doğru olduğuna çoğunlukla ebeveynleri yön verir. Ergenlikle birlikte genç, kendisine sunulan bu kimliği sorgulamaya başlar. Ailesinden öğrendiklerinin hangilerinin gerçekten kendisine ait olduğunu, hangi değerleri benimsemek istediğini ve nasıl bir insan olacağını anlamaya çalışır.

Bu nedenle ergenlikte fikirler, arkadaşlıklar, ilgi alanları, giyim tarzı ve gelecek planları sık sık değişebilir. Bir dönem belirli bir müzik türünü hayatının merkezine koyan genç, birkaç ay sonra bundan tamamen uzaklaşabilir. Daha önce ailesinin düşüncelerini benimserken artık onlara itiraz edebilir. Psikolog James Marcia, kimlik gelişimini gencin farklı seçenekleri ne ölçüde araştırdığı ve belirli seçimlere ne ölçüde bağlandığı üzerinden açıklamıştır ve dört kimlik statüsü tanımlamıştır. Herhangi bir arayışın ve belirgin bir yönelimin bulunmadığı dağınık kimlik, seçenekleri sorgulamadan aile veya çevrenin beklentilerini benimsemeyi ifade eden ipotekli kimlik, gencin seçenekleri aktif biçimde araştırdığı ancak henüz kesin bir seçim yapmadığı gecikmiş kimlik, ve bu........

© Kıbrıs Postası