Ekselansları Sayın Guterres,

Sizi ilk kez gördüğümde, soğuk bir Ocak sabahı Cenevre’de Milletler Sarayı’ndaydık. Yıl 2017 idi ve sizin Genel Sekreterlik görevinin sadece dokuzuncu günüydü.

Milletler Sarayı’nın giriş kapısı Oscar törenlerini aratmayacak şekilde kırmızı halılarla kaplanmıştı.

Girişte üst tarafta canlı yayında gelişmeleri benimle birlikte aktaran Canan Onurer’e şu benzetmeyi yaptım: “Sanki de bir Oscar törenindeyiz!”

Kıbrıs sorunu çözüme gidiyordu ve bütün bunlara siz başkanlık ediyordunuz. En o zamanlar en azından bendeniz çözüleceğini düşünüyordum!

O sabahki toplantının sonunda o zamanki iki liderle (Anastasiadis-Akıncı) birlikte yaptığınız ortak açıklamada, sabahki görüntüleri aynen benim gibi Oscar törenine benzetmiştiniz, açıkçası çok hoşumuza gitmişti.

O konferans maalesef istenildiği gibi sonuçlanmamıştı ama zaten başlamış olan bir sürecin mihenk taşı olarak bizi ister istemez Crans Montana’ya götürmüştü.

İkinci kez karşılaşmamız da zaten orada oldu. Ama Kıbrıs sorunu tarihinin çözüme en yakın anlarının yaşandığı o konferans da sonuçsuz kaldı.

Hayatımın en üzücü anlarından birisi olan “Crans Montana konferansını sonuçsuz olarak kapatıyorum” sözleriniz ağzınızdan dökülürken, 3-5 metre ötenizdeki basın yığınında ben de vardım ve gözyaşlarıma hakim olamamıştım.

O talihsiz konferansın üzerinden 9 yıl geçti. Sizin görev sürenizin üzerinden de öyle. Ve bu yıl sizin son görev yılınız.

Tabii biz Crans Montana’dan sonra çok talihsiz olaylar yaşadık.

Önce o sürecin kahramanlarından olan Mustafa Akıncı’yı tarihin en pervasız seçim müdahalesiyle birlikte devirdiler, yerine Ersin Tatar’ı getirdiler.

Sonra Kıbrıs sorunu konusundaki eski bozuk plaklara geri döndüler ve siz de bunları 5 sene boyunca dinlemek zorunda kaldınız. Bunun için kendi adıma özür dilerim ama bunlara bu kadar sabır göstermemeniz gerekirdi diye düşünmeden de edemiyorum.

Zira sizin bu fikirlere gösterdiğiniz her tevazu, kendi........

© Kıbrıs Postası