1974’ün Yayla (Siyranohori) Köyü Kıyısında Kalan Ses: “Bu Denize Girmeyin”

1974’te güneyden Omorfo’ya, bugünkü Güzelyurt’a göç ettiğimiz yıllardı…
1974–1975 döneminde arkadaşlarla denize gitmiştik. Şu an “Yayla” dediğimiz bölgeye; eski adıyla Siyranohori köyünün kıyılarına…

O gün bizi bisikletlerimizle denize giderken gören, henüz daha köylerini terk ederek güneye göç etmemiş olan yaşlı Rumlar yanımıza geldi ve çok net bir uyarı yaptı:
“Bu denize girmeyin.”

Sebebi şuydu: Halkın “göz” dediği, denizin içinde çukurlukların ve güçlü akıntıların olduğu tehlikeli noktalar vardı. Öyle yerler ki, en iyi yüzücüyü bile dibe çekebilir.
Bize bu kıyılarda çok insanın boğulduğunu, çok kayıplar yaşandığını söylediler.

Biz de o gün orada denize girmekten vazgeçtik… ve bir daha da hiç girmedik.
Bu yalnızca bir “korku” değil; bir hafızaydı.
O hafıza yıllarca aktarıldı.
Ve bu yüzden bugüne kadar o kıyılarda denize girme meselesi hep temkinle konuşuldu; çoğu zaman da hiç konuşulmadı.

Hafıza Bir Uyarıdır: Deniz Niyetle Değil Bilimle Açılır

Bugün “Güzelyurt’u denizle buluşturma” hedefi, Güzelyurt Belediye Başkanı tarafından yeniden gündeme taşınmış durumda. Elbette bir kentin denize erişmesi, halkın kıyıyla bağ kurması güzel bir düşüncedir.

Ama burada iki kritik nokta var:

Birincisi: Deniz, niyetle değil bilimle yönetilir.
Yüzmeye açılacaksa mutlaka akıntı analizleri, dip taramaları, risk haritaları, cankurtaran sistemi, uyarı ve güvenlik altyapısı kurulmalıdır.
Aksi halde “heyecan” bir gün “yas”a dönüşebilir.

İkincisi: Bu kıyılar yalnızca “girildi mi girilmedi mi” meselesi değildir.
Bu bölge, Akdeniz’den başlayıp Gaziveren’e kadar uzanan kıyı şeridiyle doğru bir yol bağlantısı, doğru bir planlama ve doğru bir vizyonla buluşabilseydi; Güzelyurt için bir turizm, spor ve yaşam koridoru doğabilirdi.

Hatta 2005 yılında buna benzer bir proje yalnızca konuşulmadı; ortaya kondu, kamuyla da........

© Kıbrıs Postası