Üzülmemek elde mi, mümkün mü?

Yitip giden hayatlar, yarım kalan hayaller, umutlar.

Ve hep bir taraflı çözüm arayışları.

Yasalar, kanunlar, önlemler, elbette önemlidir.

Ama işin temeline inmek gerekemez mi?

Sen İNSAN yetiştirebiliyor musun?

Mutlu olan, mutlu etmek isteyen.

İnsana, hayvana, doğaya, canlıya, saygı duyan, seven, koruyan.

Haddini ve hakkını bilen, kadın, erkek değil, en başta İNSAN olmak için çabalayan.

Ülkesini seven, empati yapan, hakkı olandan fazlasını aramayan.

Sadece okul değil, ev, sokak, iş yeri, aidiyetle bağlı olan, bilinçli ve sorumluluk sahibi.

Sen en başta İNSAN yetiştiriyor musun?

Her taraftan bakıp, diğer eksikleri de görmek gerekmiyor mu?

Bir insanın yabancı bir yere sığınma ihtiyacı duyması esas sorun değil mi?

Yazının buraya kadar olan kısmını, dün sosyal medya hesabımda da paylaştım.

Eğitim, eğitmek, ancak sırf okul ve eğitim sistemi değil, insan yetiştirmeye yönelik politikalar.

Üstelik evden, aileden, sokaktan başlayarak.

Bir evde kırık bir cam olduğunu düşünün.

Ve kimsenin önemsemediğini.

Bir cam kırılmış,........

© Kıbrıs Postası