Tarihler bazen sadece takvim yapraklarında kalmaz. Bazı tarihler vardır ki bir halkın hafızasına kazınır, nesilden nesile taşınır ve aradan geçen onlarca yıla rağmen ilk günkü kadar can yakar. 18 Mayıs 1944 de işte böyle bir tarihtir.

O gece Kırım’da insanlar savaşın yorgunluğunu yaşamıyordu sadece; aynı zamanda insanlığın en ağır sınavlarından biriyle karşı karşıya kalıyordu. Henüz gün doğmamıştı. Evlerin kapıları çalınmadı; kırıldı. İnsanlara vedalaşmaları için bile yeterli zaman verilmedi. Birkaç dakikaya sığdırılmaya çalışılan bir ömür, aceleyle toplanan birkaç eşya ve geride bırakılan bir vatan…

Sonra trenler hareket etti.

O trenlerde yalnız insanlar taşınmıyordu. Bir halkın çocukluğu, hatıraları, mezarları, türküleri ve geleceği de taşınıyordu. Günlerce süren yolculuk boyunca susuzluk, açlık ve hastalık binlerce canı aldı. Kimi anneler kaybettikleri bebeklerini son kez bağırlarına basabilmek için günlerce sessizce taşıdı. Çünkü bazen bir annenin yüreği, ölümün bile kabul edemeyeceği kadar büyüktür.

Bu........

© Kıbrıs Postası