Her 10 Kasım sabahı saat 09.05’te hayat bir anlığına durur. Sokaklarda, meydanlarda, okullarda, iş yerlerinde aynı sessizlik… Sirenler çalar, başlar öne eğilir, gözler dolar. Aradan 88 yıl geçmiş olsa da hafızalarda aynı özlem, aynı saygı ve aynı minnet yeniden canlanır.

Ancak 10 Kasım, yalnızca bir kaybın ardından duyulan hüznün günü değildir. Aynı zamanda bir milletin kendisiyle yüzleşme günüdür.

Çünkü Atatürk’ü sevmek kolaydır. Fotoğrafını taşımak, adını anmak, heykellerinin önünde saygıyla durmak da… Asıl mesele, onun düşüncelerini anlamak ve yaşatabilmektir.

Yıkılmış bir imparatorluğun ardından, işgal altındaki bir ülkede, yoksulluk ve imkânsızlıklar içinde bir milletin yeniden ayağa kalkabileceğine inanmak nasıl bir cesaret isterdi? Üstelik yalnızca bağımsızlığı kazanmak değil, o millete kendi geleceğini belirleme hakkını vermek, egemenliği saraylardan alıp millete teslim etmek…

Cumhuriyet, yalnızca bir yönetim biçiminin değişmesi değildi. Bir insanın, bir kadının, bir çocuğun, bir toplumun geleceğine ilişkin bakışın değişmesiydi.

Atatürk, bir ülkenin........

© Kıbrıs Gazetesi