Tanıdık bir cümle… “Sen çok değiştin.” “O çok değişti…” Çoğu zaman bir tespit gibi değil, bir eleştiri gibi söylenir bu cümle. Altında ince bir sitem, hafif bir kırgınlık, bazen de sessiz bir yargı vardır. Değişmek; kusur gibi, tutarsızlık gibi, hatta kimi zaman riyakârlık gibi algılanır. Oysa… Asıl tuhaf olan değişmemektir. Her şey değişirken biz nasıl aynı kalabiliriz ki? Ciğerlerimize dolan hava her an yenilenirken, damarlarımızdaki kan sürekli devinirken, cildimiz, yaşımız, mevsimler, çevremiz durmadan dönüşürken… Bakış açımız değişir. Ruh hâlimiz değişir. İsteklerimiz, hayalleriniz, hedeflerimiz,  korkularımız değişir. Dün “olmaz” dediğimiz bugün mümkün olur. Bugün vazgeçtiğimiz, yarın en doğru seçim olur. Çünkü insan tek bir hâlden ibaret değildir. İnsan; yaşadıklarıyla çoğalır, öğrendikleriyle evrilir. Ama biz… Birbirimizi eski hâlimizde tutmak isteriz. Alıştığımız yerde, tanıdığımız biçimde… Çünkü değişen insan, biraz........

© Kıbrıs Gazetesi