Bazı anlar vardır… O an yaşanırken sıradan görünür. Kimse durup da “Bu an ölümsüz olacak,” demez.

Bir çocuğun dut ağacına uzanan eli gibi mesela…

Şu küçücük ellerin sahibi daha iki yaşında. Belki daha önce dut yedi. Ama bugün başka bir gün.

Bugün ilk kez dutu dalında gördü. İlk kez bir ağaca uzandı. İlk kez parmaklarına bulaşan o mor kırmızılığı fark etti. Önce şaşırdı… Sonra tekrar baktı ellerine. Sonra dutu tuttu. Sonra tattı.

Bir keşifti bu. Küçücük bir insanın dünya ile yaptığı sessiz bir tanışma.

Biz de hayata böyle başlamadık mı?

İlk kez bir yüz bize gülümsedi. İlk kez bizi kucağına alan birinin kalp sesini duyduk. İlk kez ait olduğumuz yerin kokusunu içimize çektik. İlk kez ismimizi duyduk. İlk kez bir dostluk kalbimize dokundu. İlk kez........

© Kıbrıs Gazetesi