95 YAŞINDAKİ BİR PSİKİYATRİSTTEN KENDİMİZ OLMA CESARETİ
Bu haftaya, yıllardır hayranlıkla okuduğum bir yazarın eşliğinde başlamak istiyorum. Hani kitaplarını okudukça bir yazarı yakınımız gibi hissetmeye başlarız ya… Düşüncelerine aşina olur, anlattıklarında kendimizden izler buluruz. Yeni kitabını elimize almak, tanıdığımız biriyle yeniden oturup konuşacakmışız gibi gelir.
Irvin D. Yalom benim için böyle bir yazar.
Bugün 95 yaşında olan bu Amerikalı psikiyatristi okurken, bir ömrün biriktirdiklerini dinliyormuşum gibi hissederim. Stanford Üniversitesinde psikiyatri profesörlüğüne uzanan meslek hayatı boyunca insanın korkularına, yalnızlığına, anlam arayışına eşlik etmiş; yazarlığıyla bu hikâyeleri dünyanın dört bir yanına ulaştırmış. Onun sayfalarında bilgi, hayatın içinden süzülerek gelir.
Birçok kitabını severek okudum. Okurken kendimi terapi odasının bir köşesinde sessizce oturuyormuşum gibi hissederim. Konuşulanları dinleyen, suskunlukları hisseden, yaşanan duygulara eşlik eden biri gibi… Bazen danışanın anlattığında, bazen Yalom’un kendi içinde sorduklarında kendimden bir şey bulurum.
Kitabı kapattığımda ise sanki o odadan ben de çıkmış olurum. Bir terapi görüşmesinin ardından içimizde süren konuşmalar gibi, okuduklarım benimle kalır. Bir farkındalık, bir uyanış, bazen ertelediğim bir yüzleşme… Başkasının hikayesinde, kendi hayatımda adını koyamadığım bir duyguyu tanırım.
Bunda Yalom’un dürüstlüğünün büyük payı var. Danışanlarıyla yaşadıklarını aktarırken kendi iç çatışmalarını, tereddütlerini, yanılgılarını görünür kılar. Onlardan öğrendiklerini saklamaz. Bunca insana ulaşmasının tesadüf olmadığını düşünürüm. İnsan ruhuna böylesine yaklaşabilmesinde, kendi içine de aynı dikkatle bakabilmesinin........
