Kıbrıs’ta da bir dönem vardı…

   Evinde telefonu olan insan, mahallenin ayrıcalıklı insanı sayılırdı. Telefon çaldığında evin içinde küçük çaplı bir heyecan yaşanırdı. Uluslararası görüşmeler de yaptık…

   Güney Lefkoşa’da Telefon Dairesine gidip karşıdan ödemeli Londra’daki kardeşlerimle görüştüm.

   Sonra zaman değişti.

   Ev telefonlarının yanına çağrı cihazları geldi. 1990’lı yıllarda belinde çağrı cihazı taşıyan insanlar “ulaşılması gereken insan” kabul edilirdi. Doktorlar, iş insanları, yöneticiler… Kısa bir sinyal sesi bile önemliydi. Ardından cep telefonları hayatımıza girdi. Önce sadece konuşuyorduk. Sonra mesaj yazmaya başladık. Bir süre sonra telefon sadece telefon olmaktan çıktı. Takvim oldu, fotoğraf makinesi oldu, gazete oldu, televizyon oldu. Ardından akıllı telefonlarla birlikte insanlığın avucu dünyanın merkezine dönüştü.

   Bugün görüntülü konuşma yapıyoruz. Dünyanın öteki ucundaki insanla yüz yüze sohbet ediyoruz. Bir zamanlar bilim kurgu gibi görülen şeyler artık sıradan.

Ancak bütün bu dönüşümün temelinde bilgisayar ve devamında internet vardır.

   Bilgisayar yalnızca bir cihaz değildi. İnsanlığın düşünme, üretme, hesaplama ve bilgiye ulaşma biçimini değiştirdi. İnternet ise mesafeleri anlamsızlaştırdı. Bilgi artık kütüphanelerde saklanan bir güç olmaktan çıktı. Herkesin cebine girdi.

   Biraz daha geriye gidersek hesap makinesi bile devrimdi.

Bugün çocukların saniyeler içinde yaptığı işlemler için insanlar bir dönem dakikalarca........

© Kıbrıs Gazetesi