TALİMAT VE İTAAT TOPLUMU OLMAMIZ İÇİN ÇALIŞILDI
Her fırsatta yazar, söylerim.
Kıbrıs Türk toplumunun sivilleşme ve demokratikleşme süreci, prematüre bir doğuma benzer.
Demokrasi, toplumun bütün katmanlarında olgunlaşmış, içten bir arzunun ürünü olarak hayatımıza girmedi. Kurumları oluşturduk. Seçimler yaptık. Ancak talimatla yönetilme alışkanlığını aynı hızla geride bırakamadık.
Türkiye’den gelen komuta kademesinin etkisi, örgütün sınırlarını aşarak toplum yaşamının hemen her alanına yayıldı. Güvenlik gerekçesiyle oluşan yönetim anlayışı, zamanla sivil hayatın da belirleyicisi oldu.
Oysa kışlanın düzeniyle demokrasinin düzeni aynı değildir.
Kışlada talimat verilir, uygulanır.
Demokraside soru sorulur, tartışılır, itiraz edilir.
Bu ayrım yeterince anlatılmadı. Hatta demokrasiden çekinenler, Kıbrıs Türk halkına kışla düzenini uygun gördü. Talimat ve itaat toplumu olmamız için çalışıldı.
Kritik eşiklerde halkın sivil iradesinden çok, sivil olmayan yönetimin belirleyiciliği arandı.
Bugün hâlâ tek seslilik isteyenler var.
Kıbrıs sorununda demokratik katılımla ortak politika belirlemek başka, herkesi aynı sözleri söylemeye zorlamak başkadır.
Çok sesli bir koroyu düşününüz. Farklı seslerin oluşturduğu bütünlük, tek sesin tekrarından çok daha anlamlıdır. Toplumun........
