İçtenlikle benimsediğim bir söz var:

“Sevginin başlangıç adresi hayvanlardır.”

Hayvanları sevmeyenlerin insanları eksiksiz sevebileceğine inanmakta zorlanırım.

İnsan ilişkilerinde sevgiye bazen çıkar hesabı karışır. Beklentiler, hesaplar, karşılık arayışları…

Bir hayvanın size yaklaşmasında ise böylesi hesaplar yoktur. Güven duyar, sokulur. Sizin kim olduğunuzla, makamınızla, cebinizdeki parayla ilgilenmez.

Rahmetli babacığım avcıydı.

Küçük Kaymaklı’daki evimizde kendimi bildiğim ilk günden köpek vardı. Doğruya doğru, ne bizde ne komşularımızda kedi pek hatırlamıyorum.

İlk köpeğimizin adı Rosa’ydı.

Kahverengi, çok iri olmayan, sakin bir köpekti. Avda bir yere takılmasın diye kuyruğu kesilmişti. Ölene kadar babamın av arkadaşı, bizim de ev arkadaşımız oldu.

Babam işaret etse bile kolay kolay birine saldırmazdı.

Babam, Rosa’nın bu davranışını asil bulurdu.

Elinden ekmek yiyor diye her talimatına uyup saldırganlaşmasını istemezdi.

İnsanın da üzerinde düşünmesi gereken bir davranış değil mi?

Rosa’dan sonra Tarık geldi. Daha iri, daha tüylüydü. Babam onu da güzel yetiştirmişti. Cinsleri farklıydı ama huyları benzerdi. İkisinin de birini ısırmaya çalıştığını hatırlamıyorum.

1974 sonrasında evimize Pekinez cinsi Lolita geldi.

Oğlum bir arkadaşından alıp getirmişti. Önce tepki gösterdim. Sonra sahiplendik. Ardından evimizin vazgeçilmezi oldu.

Sanki ondan daha akıllı köpek olamazdı.

Neredeyse konuşacaktı.

On üç, on dört yaşlarında kaybettik Lolita’yı. Çok üzüldüm. Bir daha evde hayvan beslememeye karar verdim.

İnsan böyle kararlar verir.

Hayat ise kararınızın karşısına küçücük bir can........

© Kıbrıs Gazetesi