Uluslararası diplomasi, genellikle kapalı kapılar ardında, soğuk metinler ve katı kurallar üzerinden yürütülür. Ancak bazen diplomasi, yeşil bir sahada, terden sırılsıklam olmuş bir formada ve ağlara gönderilen bir topta kendine en güçlü ifade biçimini bulur. 6 Haziran 2026 gecesi, İtalya’nın Como kentinde düzenlenen CONIFA Avrupa Şampiyonası finalinde yaşananlar tam olarak da buydu. Sekiz yıllık bir sürenin ardından uluslararası organizasyona katılan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti A Milli Futbol Takımı, rakibi Padania’yı 6-1 gibi bir skorla mağlup ederek şampiyonluk kupasını havaya kaldırdı. Finalde dört gol atarak önemli bir başarı elde eden Erhun Aksel Öztümer ve takım arkadaşlarının o geceki sevinci, yalnızca sportif bir kutlama değildi. O kupa; uluslararası sistem tarafından görünmez duvarların ardına hapsedilmek istenen, “Sen yoksun” denilen bir neslin, dünyanın gözünün içine bakarak “Biz buradayız ve var olmaya devam edeceğiz” deyişinin diplomatik ve insani bir haykırışı idi…

Kurumsal tecrit ve çalınan hayaller

Bu görkemli başkaldırıyı anlayabilmek için, o sahadaki çocukların omuzlarına yüklenen haksız tarihin ağırlığına bakmak gerekir. Spor, Birleşmiş Milletler normlarına göre dil, din, ırk ve siyasi statü gözetilmeksizin herkesin erişebilmesi gereken evrensel bir insan hakkıdır. Ancak konu Kıbrıs Türk gençliği olduğunda, uluslararası spor hukuku adeta askıya alınmaktadır! Sorunun kökleri, 1960’ta kurulan ortaklık devletinin 1963’teki “Kanlı Noel” saldırılarıyla Rum idaresi tarafından fiilen gasp edilmesine dayanır. Kıbrıslı Türkler sadece evlerinden değil, kurucu........

© Kıbrıs Gazetesi