Ve en sonunda işte eylül… Oh be!… Temmuz ve ağustos aylarının nefes aldırtmayan bunaltıcı havası, normalin üstünde seyreden o dayanılmaz sıcaklar eylüle olan özlemimizi artırdıkça artırmıştı…

Ama ille de bilincindeydik ki, sonbaharın ilk ayı olan eylülle buluştuğumuzda serinlemeye başlayan havamızla rahat bir soluk alacaktık…

Eylülde, bir Kıbrıs otantiği olarak, bir başka mutluluğu daha yaşayacağız bu arada… Eylül, yaseminlerimizin en güzel ve en kokulu açtığı kısa sürecin başlamasıdır…

Ve işte şimdi Alpay’ın gönüllerde ve belgelerde simgeleşen sonbahar şarkısı “Eylül’de Gel”in tınıları gönlümüzü ve benliğimizi bir başka tür serinletecek gümrah yaseminlerimizin kokuları arasında…

Olağanüstü sıcaklara veda anlamına gelen eylülün bu ilk gününde Alpay’ın “Eylül’de Gel” adlı klasikleşen o şarkısını dinleyelim:

“Tatil geldiği zaman / Ağlarım ben inan / Gidiyorsun işte / Arkana bakmadan / Nasıl geçer bu yaz? / Ne olur bana yaz / Sen, sen, sen / Sen bir ömre bedel / Yok, yok, yok / Gitme gitme gel / Eylül’de gel / Okul yolu sensiz / Ölüm kadar sessiz / Geçtim o yoldan dün / İçim doldu hüzün / Yapraklar solarken / Adını anarken / Bekletme ne olur/ Gelmek zamanı gel / Yok, yok, yok / Gitme, gitme gel / Eylül’de gel / Eylül’de gel / Eylül’de okul yoluna / Konuşmadan yürüyelim, gireyim koluna / Görenler ‘dönmüş, hem de mutlu’ diyecekler / Ağaçlar sevinçten başımıza konfeti gibi / Yaprak dökecekler…”

Eylüle dair yazı yazmak nasıl gelmesin ki bugün yine içimden?..

Tabii ki bir tek ben değilim bu bağlamda yazma arzusu duyan…

İnsanlığın erken yıllarından bu yana eylüle dair romanlar, öyküler ve şiirler yazıldı hep… Nasıl göz ardı edebiliriz ki bunu?.. Tiyatro oyunları sahnelendi… Filmler çekildi… Ressamların ve fotoğraf sanatçılarının da demirbaş konusu ve rengi oldu bu ay her zaman… Ve hatta eylülün sarı, hüzünlü........

© Kıbrıs Gazetesi