A Milli futbol takımımız 24 yıl aradan sonra ve tarihinde üçüncü kez Dünya Kupası’na katılıyor.

Tam 103 yıldır faaliyette bulunan millî takımımızın daha önceki iki katılımından biri olan 2002 Dünya Kupası’nda elde ettiği üçüncülük haricinde kayda değer bir başarısı yok.

Aslında işin sunum kısmında” futbolla yatıp futbolla kalkan ülke” diye lanse edilen ülkemizin, kulüp takımları bazında da “2002 Dünya üçüncüsü milli takım iskeletinin George Hagi takviyeli Galatasaray’ı nın 2000 yılındaki UEFA şampiyonluğu” dışında da yine kayda değer hiçbir başarısı yok.

Peki nasıl olur da tam 123 yıldır (Beşiktaş 1903 ) futbolla yatıp futbolla kalkan ülkenin, bu işin enternasyonel arenasında bahsedilen birkaç istisna hariç esamesi bile okunmaz?

Cevabı çok basit. Futbol ülkesi filan değiliz. Nüfusu bizim onda birimiz kadar olan birçok ülkenin bizden çok daha fazla lisanslı futbolcusu var. Futbolla da yatıp kalkmıyoruz.

Ama sürekli yatıp kalktığımız üç tane kulübümüz var. Ve bunlara bir futbol kulübünden çok ama çok daha fazla anlamlar yüklemişizdir. Örneğin ülkede milyonlarca asgari ücretli, esnaf, memur vs. mecburen vergi öderken bu kulüplerimiz vergi filan ödemezler. Kimse de sormaz.

Örneğin bu kulüplerimizin bilançoları batığın batığı durumunda olduğu halde kendilerine yine bir şekilde “ülkece” kredi bulunur.

Örneğin bu kulüplerimize İstanbul’un ve Türkiye’nin en değerli arazileri bir şekilde verilir, bu kulüpler milyarlık bu arazileri harcar bitirirler ama yine de on milyarlarca liralık borçları bir türlü bitmek tükenmek bilmez.

Hastane arazisine stadyum yapmaya kalkarlar, yapamazlar devlet yapar; onu da beğenmezler. Stadyum inşaatları yasalara uymaz, belediyeler görmezden gelir. SİT alanına inşaat yaparlar, hiç kimsenin ruhu duymaz vs vs.

İmtiyazlar bunlarla da sınırlı........

© Karar