Sivas’ta cenazesi olan bir vatandaş, apartmana bir yazı asmış, yazıyı fotoğraflayıp sosyal medyaya vermişler, yazıda aynen şöyle yazıyor: “TAZİYEMİZ YEMEKSİZDİR. Bizim Acımız Varken Sizin Açlığınızı Düşünemeyiz.. İsterseniz Gelmeyin.”

Günlük hayatın her zaman gündemden farklı bir akışı vardır. İnsanlar günlük hayatında uyur, uyanır, işe gider, yer, içer, çocuğuyla ilgilenir, alışveriş yapar falan. Günlük hayatta insanın karşısına çıkan problemler de bu akışla bağlantılıdır ve gerçek problemlerdir. Bu yüzden problemi yaşayan kişi için çoğu zaman gündemden daha fazla can sıkıcı olabilir. Bu konu da tam bu ayrımda duran bir konu çünkü günlük hayata ait ve gerçekten can sıkıcı bir boyutu var. Zaman zaman bu can sıkıcı boyutu yüzünden gündem de oluyor.

Özelikle doğudaki taziyelerde yemek verme âdeti var. Cenaze sahipleri bir yandan defin işlemleriyle ilgilenirken bir yandan da taziyeye geleceklere ikram edecekleri şeyleri düşünmek zorunda kalıyor. Kayıp yaşamış bir ailenin, en acılı gününde böyle şeyler düşünmek zorunda kalması gerçekten hoş değil. Üstelik bu durum maddî külfet getirmesinden dolayı da problem. Taziyeye gelenlere çıkarılan yemek, ister istemez bir külfet oluşturuyor. Toplumun bir kesimi yapılan ikramları külfet olarak görmese bile maddî imkânları o anda böyle bir maliyeti karşılamaya yetmeyenlerin “El âlem ne der?” diye borç harç, hatta bazen kredi kullanarak bu ikramları finanse ettikleri anlatılıyor. Taziyelerdeki bu rutinlerin dinin gerekliliklerinden sanılma durumunun tuhaflığından söz etmiyorum bile oysa taziyelerde yapılanlar hiçbir şekilde dinî değil,........

© Karar