Bakmayın tuzu kuruların, çehreleri ve çevreleri değişse de ruhu aynı kalan üleşimcilerin homurdanmalarına. Yoksulluk ana karakterimizdir ve bu neredeyse hiç değişmemiştir. Coğrafyadan, alıp satmaktan, üretip tüketmek, biriktirip dağıtmaktan öte eldekiyle ne yapacağını bilememenin şaşkınlığı geçmeden kamu kaynaklarını adaletsizce ele geçirmeye bağlı bir karakter dönüp durmuştur. Daha Cumhuriyet’in başında yazmıştı ‘Tersine Giden Yol’ romanında Nahit Sırrı Örik, olan biteni, olup bitecek olanı. Şöyle veya böyle o veya bu yöntemle eski ve birikimli bir İstanbul beyefendisi olduğu kadar yaratıcı bir yazar olan kendisi usulca ve ustaca kanonun dışına atılmıştı. Fakat hiçbir şey onun değerini alt edemedi. Cumhur duvarına ilahiler düzenler silinip gitti. Bırakın ‘Kıskanmak’ romanını hemen her eseri Türkçe’nin yüz akıdır. Hele İstanbul Yazıları başlı başına referanstır. Yoksulluk ile bir yazarın varlığını hemen bağdaştırmam garipsenmesin. Bizim yoksulluktan anladığımız sadece madde ile ölçülen değer değildir. Maddenin hangi yaratıcı iştiyakla hayat kılınabileceği noktasında düğümlenen zihniyet açılımıdır.

‘Tağşiş’i başkalarından mı öğrendik yoksa kendimiz mi icat ettik orası bir muamma fakat, kendi elimizdekinin değerini, kendimiz adına ‘kalp etme’ kurnazlığı bir gelenek halinde yaşayıp geldi öteden. İş çığırından çıkıp madde azalınca da azalmış olanın daha da bozulması kaçınılmaz oldu. Koçi Bey’in yazdıklarına hiçbir güç ve iktidar ehlinin hakkaniyetle yanaştığını sanmıyorum. Çünkü bizde güç hep bir madde meselesi olagelmiştir ve arkasından ilahiyatı çatılmıştır. Öyleyse, yoksulluğun İttihat ve Terakki döneminde karaborsacılık olarak mı Cumhuriyet devrinde Kemal Tahir’in tabiriyle ‘büyük mal’........

© Karar