Yığma ile yağma arasında bir ateş ipi dünya...
Ne yağmacılar ne de yığmacılar bâkidir fakat hayat çokça onların ‘uğraş yeri’ gibidir. Bilen için yağmanın da yığmanın da sonu ateş ipidir ve o ateş ipi yanarken kendisini yok ettiği gibi sarıldığı boynu da hayattan çeker. Ne zaman ki yağmadan ve yığmadan çoklukla söz edilir geçtik söz edişten yağma ve yığma yaşamın esası olur şiire döner bir kez daha ona bakarız biz. Bir yağma bir yığma havası alıp gidiyorsa onları teraziye mutlaka çekmiştir şiirimiz. Hatta şiirimizin sigaya çekip boyununun ölçüsünü almadığı neredeyse hiçbir konu yoktur da kimin umurunda. Bir kere onun hesabı görülmüş, sunağa yatırılmış, hayatı karşılayamaz olduğu başta edebiyat tellalları eliyle duyurulmuştur âleme. Bilenin bilgisi yerinde dursun şimdilik toz duman dağılınca daha bir anlaşılacaktır olup biten. Bir iştah, bir sevda, bir kavga, bir sen ben, bir daha daha, yetmez ki az daha vaveylasının ortasında yağma nereden gelir yığmanın kökeninde ne yatar sormanın/ sorgulamanın gereği var mı diye çıkışanlar olacaktır. Dilbilimcinin dediği gibi oysa dil ihbar eder. Dilin hücresi de kelimeler, kavramlardır. Yağma da gökten düşmez. Yığma da başkalarının diktiği ağaç değildir bahçemize. Hatta diyeceğim tarihi buradan okumadıkça gidilecek bir yön de kolay bulunamaz.
Lügatler yağmayı Farsça’ya yığmayı Eski Türkçe’ye bağlasa bile aynı zamanı ve coğrafyayı birlikte idrak eden dillerin şuuraltları da birleşir. Çoktan Türkçeleşip gitmiştir yağma dediğin kelime ve yüklendiği geçmiş güneşin altında ışıl ışıl parlamaktadır. Her dil ve o dille yaşayan toplum az didinip çaba harcamaz kullandığı kelimeyi inceltip geliştirmek........
