Zamanda mesafe almak diye bir olgu gerçekten var mıdır bilmiyorum ama çokça yeniliğin hızı geçmişi tazelemek ve onu anlamaktan geçer. Geçmiş denilen bir yığın yumaklanmış şey yaşamanın küçük kıvılcımları sayesinde parlayıverir. Vaktiyle bir kenara itip uyumasını istediğimiz şeyler gözlerini ovuşturarak yanımıza gelir. O an elimizi onun omzuna koyup sonsuzca konuşmak isteriz. Hayalimizin yontup yan yana dizdiği heykeller hiçbir müzede yoktur. O şekiller bazen evimizin bir köşesinde bazen şehrimizin tenha bir sokağında fakat asıl muhayyilemizin sınırsız sahilinde dizilirler. Talihin bozduğu, bozarken kurduğu fakat mutlak yeteneğiyle hep ayakta tuttuğu şair ve yazarlar vardır. Talih adeta yazıda tutunsun diye Ahmet Hamdi Tanpınar’ı en tutkulu olduğu yerinden, şiirden vurmuş fakat nesrin gökyüzünde her faniye nasip olmayan kandiller asmıştır. Öyleyse biz nice zaman onların duyup düşünüşleri üzerinden yeni yeni heykeller yontmanın bahtına ereriz.

İlkin radyo sonra da televizyon bir devlet ve rejim mevzii olmuştur bizde. Hakikatli sanatçıların orada kalan izleri bu yüzden ya hiç yoktur ya da yetersizdir. Öngörülü bir radyo yöneticisi çıkıp Tanpınar’ı konusu fark etmez haftada bir gün konuştursaydı şu an elimizdeki hazineyi neyle ölçebilirdik? İşte böylesi cevher kırıntısı bir nadir kayıt var ve Beş Şehir yazarı Yahya Kemal hakkında konuşuyor. Tıpkı hayatı gibi müziği de çoktan uçup gitmiş berrak ve tok Türkçe, bu kısa kayıtta tekniğin onca zayıflığına rağmen kendisini gösteriyor. Bu kayıtta beni cezbeden Hamdi beyin, Yahya Kemal’in bir........

© Karar