menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Bir insansız çocukluk ya da Mustafa Ruhi Şirin…

23 0
07.11.2026

Bir otuz yılı aşkın zamandı. Güneşli bir sonbahar cumartesinde Cağaloğlu, Çatalçeşme Sokak’ta önümde tertemiz giyimli bir adam yürüyordu. Sakin ve düşünceliydi adımları. İçimde benim gittiğim yere gidiyor galiba diye bir his uyandı. Adımlarımı hızlandırdım. Yanından geçerken hafiften yüzüne baktım. Aydınlıktı.Gözlüklüydü. Sağ elinde deri bir çanta vardı. Sanki henüz on dokuz yaşındaki varlığım onun istikametinde yol alsın karşılıklı kılavuzluk etsin istedim. Üretmen Han’ın merdivenlerini hızla çıktım. 413 nolu, içerisi kitap yığınlarıyla dolu odadaki bir ayağı daima kırık koltuğa oturdum. Sezai Karakoç bir yere göndermişti. Belki de Abdullah Işıklar’dan borç alınmıştı. Işıklar Kitabevi’ndeki ortamı aktarırken kapı vuruldu. Az önce gördüğüm adam gelmişti. Selam verdi, sessizce oturdu. Soru sordu. Cevap aldı. Yorum yapmadı. Vakit geçti. İzin istedi. Gidince arkasında derin bir boşluk oluştu.

Mustafa Ruhi Şirin ile kırk yılı bulan tanışıklığım böyle başladı. Onun TRT İstanbul Radyosu’nda çalıştığını, Cahit Zarifoğlu ile arkadaş olduğunu da öğrendim. ‘Özgür Bahar’ şiirini okutmuştu radyoda Karakoç’un. O zamanlar nadirdi böyle şeyler. Bir yerde anılmak, görülmek kolay değildi her şair için. Ayrıca, Zarifoğlu’nun son dünya dileğini de getirmişti bir gelişinde. Bir hastane odasından, şairce dünyaya bakmak istemişti de Zarifoğlu, bir kuşun birden cama çarpması misali yerini bulmamıştı bu dilek.

Mustafa Ruhi Şirin gelişen zamanda, ağabeyim, meslektaşım, dost ve sırdaşım oldu. Beraber zaman dedikleri endişenin içinde döndük. Hızla oluyordu her şey. Umut arada güneş gibi bir doğuyor bir kayboluyordu. Robotlar insanı........

© Karar