Bir anlığına dünya ya da kaybolmaz güzel olan hiçbir şey
Ne çok yeni bina yapılmış. Bir yıl önce buralar moloz yığınıydı. Sanki madde değil zaman, beton değil gök çökmüştü. Henüz an an aydınlanıyordu ortalık. Sağ tarafa değil sol yöne gidin demişti kapıdaki görevli. Belli olmaz köpek ya da başka bir şey falan. Tamam, tam doğruca soldan gideceğim. Artık bahtımıza ne çıkarsa. Sağa sola güvenilmiyorsa ne yapalım? Kendimize hürmetten geri mi duralım? Madem bir duvar gibi yarılıp çatlıyor her şey kendimizi durmadan onaralım biz de. Çeki düzeni elden bırakmayalım. Aynanın karşısına geçmekten sudaki yansıya bakmaktan çekinmeyelim. Bir şehir de öyle değil mi? Sabahı ayna sayılmaz mı? Akşamı perde bilsek gün olup sahnesi açılmaz mı? Şehri insan yapan, insanı şehre açan an an değişen şeyler mi?
Soldan yürüdüm. Yapraklarını dökmekte sonuna kadar direnen fil yavrusu kulaklı incirler duvar üstlerinden baş uzatıyordu. Hemen onları zeytin dalları ve asma kakülleri izliyordu. İşte dedim kendi kendime, ilahi, ezeli üçlü, üzüm, incir ve zeytin. Nar hiç durur mu geride? Hele bu mevsimde yaralı çizgileriyle, şerha kabuklarıyla bir güzel kadın bileğine asılmış kalpten mucizeler gibidir onlar. Fakat acelem yok. Hiçbir canlıya, hiçbir ağaca ayrıcalık verecek değilim. Olur da o korkulan köpek bile çıksa, sessizce duracağım, senin toprağına adım atmış beni yaban, düşman, kötü sayma. Adımlarım seni korkutmasın. Duracağım öylece. Gerekirse köpürüp havlasın. Yorulacaktır. Köpek kendini göstererek gelir. Ya insanın kötülüğü, ondan akıp gelen. Belli belirsiz. Birden. Bazen çiçekle. Bazen kadifeyle. Tatlı ballı sözle. Yakınlık ve mesafesizlikle. Lügati yapılsa kağıt, dizini yapılsa kelime yetmez.........
