menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

‘Nadir Bey ve Sevgili Eşi Meral Hanım’ *

44 0
10.11.2026

Yaklaşık on altı yıldır televizyon seyretmiyorum. Yirmi yedi yıl fiilen televizyonculuk mesleği yapmış birisi için bir tuhaf durum sayılır mı bu? Arada milli voleybol takımımız ya da oğlumun sevdiği takımın maçları olmasa ekran denilen şeyi unutacağım. Yan odadan bazen kulağıma çarpan televizyon sesini işitince suya düşen mürekkep gibi dağılıyor her şey bende. Müzikten seslendirmeye, efekten ışığa, rejiden kamera açılarına değin hemen her şey ayrışıyor zihnimde. Biz televizyonculuk mesleği için genel duyurulu sınavla yetiştirilmiş son kuşağız. Öyle ki hala ben kablo nasıl toplanır, ışık nasıl yapılır, kamera hangi açıya yerleştirilir, kurgu, metin yazımı, reji, program bütçesi, mekan bilgisi hasılı her aşamada tecrübesi olan birisiyim. Program müdürlüğü yetmedi kanal yönetimini de üstlendim. Ekranın ne denli kritik bir uzam olduğunu hep aklımda tuttum. Türkiye’nin topyekün bir cinnete koşmasında geçmişten bugüne temelsiz ve vizyonsuz yayıncılığın büyük payı oldu. Gazeteler öldü. Ali kıran başkesen vasıfları pörsüdü. Ne var ki reklam pastası denilen paranın büyüklüğünden dolayı devletin televizyonu dahil olmak üzere bütün tecimen müesseseler topluma acımasızca abanmayı sürdürüyor televizyon programları vasıtasıyla. Toplum ise artık hiç masum değil.

Fatma Barbarosoğlu’nun yeni eseri, Nadir Bey ve Sevgili Eşi Meral Hanım’ı okurken ister istemez zorla elimden alınan mesleğim dahil bazı geçmiş anlarıma döndüm. Barbarosoğlu’nun bir romancı dikkati kadar sosyolog gözünün tahlilci zekasıyla birleşmesine eşlik ederken aslında meslek kadar bu mesleği yapan insanların kurban hallerini de ayrıca düşündüm. Kestirmeden söylemek gerekirse ters köşe yapan bir metin okuduğumuz ve özü ‘eylemsiz........

© Karar