Bazı otoyollarla İstanbul’daki iki boğaz köprüsünün işletmesi özelleştirilecek, karar çıktı.

Biri 70’lerde Demirel’in, diğeri 80’lerde Özal’ın vizyonu ve milletin parasıyla yapılmış köprüler bunlar.

30 yıllık gelirlerinin diyelim, yarısını peşin almak karşılığında gerisi özel şirketlere bırakıldı.

Ekonomimiz şahlanmış, Türkiye Yüzyılı başlamıştı. İşimiz Almanya’dan güzeldi.

Eldekini avuçtakini satıyor, görüntüsü bununla uyumlu değil.

İktidarın başarı anlatısını bozacak, göze çok batacak, AK Parti’den önce de taş üstüne taş konduğunu hatırlatacak, paraya sıkışmış gösterecek sembolik bir özelleştirme bu.

5-10 milyar dolara o kadar mı âcil ihtiyacımız var, hazıra dağ mı dayanır, hem bütçedeki kara deliğin yanında çok küçük kalır bu yama filan dedirtir.

Muhalefetin diline düşmeye bile değmez, atılacak taşla ürkütülecek kurbağa arasında hiçbir orantı yok. Bildiğimiz AK Parti imajına düşkündür, bundan kaçınırdı.

Bir terslik var, başka bir açıklaması olmalı.

Oysa ekonomistler, kaynak ihtiyacı ve arayışından başka bir açıklamasını bulamıyor.

Nakit ineği, altın yumurtlayan tavuk benzetmeleriyle tanımlanan köprü ve otoyollardan söz ediyoruz.

Yeni Parti’li Deniz Yavuzyılmaz’la Kerim Rota’yı, İYİ Parti’li Burak Dalgın’ı dinliyorum. Soruyor, sorduruyorlar...

Kim alacaksa ballı bir kazanç sağmak için alacaktır ama millet ne kazanacak? Gelecekteki garantili gişe hâsılatını bugünden nakde çevirmek uğruna yarıdan fazlasını terk etmenin neresinde........

© Karar